Gedicht Shania

Uit gedaan

Zeef mijn tranen
als ik huil
om
angst
in jouw zilveren handen.
Want weet je…
elke echo
van verlies verdient
nog steeds mijn aandacht.

Ik wil dat je
voelt
hoe ik zwerf in duister
en woorden onbesproken
in stilte
op tafel worden gegooid
als klaagzang van ons verleden.

Maar huil niet om mij
mijn slot accoord
is al lang geschreven.

Stoffig is mijn denken
als een woeste storm.
Groot de puinhoop
op mijn bloedend hart.
Zwaar de keien op mijn ziel
de snoerende keel

Gevulde voegen met
grijs cement
nog aan het uitharden
van verwoestend werk.

Gevoel niet in de hand
laat staan mijn eigen waarde.

Ik zal mijzelf niet uitdoen mijn lief
jij...
hebt mij al langer uit geblazen.