Tranen dal

Je kuste mijn verdriet
zachtjes
uit mijn handen.

Daar lagen ze
opgedroogde wortels
van een intense huilbui
ingepakt
verkrampt nog in vuisten
van een niet te verklaren
boosheid
en
gevoel in radeloosheid.

Jouw blik gaf mij rust
en bedaarde snikken in een lege schoot.

Het vlinderde wel
duizenden luwe zonnen gedachten
toen jij en ik
de hemel een tranendal
schonk
uit een zuiver stuk verdriet.


Duvèra Shania_roos © 01-06-06