Gedicht Shania

Nooit huilen gegeven

Op het veld tussen eenzaamheid
tracht ik de verloren
wortels
te voeden.
Ik heb ze nog…
mijn
idealen.
Maar wie heeft de afstand bepaald?

Het pad naar de bloementuin
verschuilt zich
onder mijn schaduw stappen.
En nog nooit ben ik zo alleen geweest in verdriet.
Zoekend naar mijn eigen ik
en ik eigen mijn zoektocht toe
aan
enorme dieptes.

En hoezeer ik je mis mijn zoon
want ik geef het niet op.
Geweende waters langs mijn gelaat
vullen de oevers van verlangen.
Ik heb ze gelaten om mijn pijn
Nooit om jou !
Want
Jij… hebt mij nooit huilen gegeven !