Gedicht Shania

Eens kom ik je tegen

Het riet stijf bevroren
langs het meertje
van mijn gedachten.
De steentjes kringen het water niet vandaag
Losgeslagen dromen
veilig onder ijs.

En ik vraag hier
een abrubt einde aan oeverloos
verlangen.
Mijn hoop in stukken
geslagen op de bodem van mijn ziel
bedekt met het deksel
als van een vat.. vol vertrouwen.

Zo voelt het dus.. verslagen zijn.
Alles wat verscholen ligt
in diepte.
Jouw tranen wil ik niet wenen
jij de mijne niet vangen, die al lang begraven zijn mijn lief.
Je zult je afvragen of ik gelukkig ben
en
eens kom ik je tegen
Jou..alleen.