Geheim aan de zee

En langzaam
trek ik sporen
van voorafgaande afdrukken
in het zilte zout en zand .
Hoevelen hebben hier
hun denkwerk al
aan de zee toevertrouwd?

Een verdwaalde zeemeeuw
is de enige getuige
van mijn lach , lied en klaagzang
die ik gedecideerd
aan witte schuimkoppen verkoop.
Het wisselgeld sla ik achteloos op
in de gaten van mijn geheugen.

Mijn kraag nog maar wat hoger
mijn handen als vuisten
en mijn hart verloren
aan
jouw woeste zee.
Neem mijn geheimen
diep in je moeder schoot
onder kolken van vertrouwen
en begraaf ze alsjeblieft
met je mee.

Duvèra Shania_roos © Date unknown